Een puber in scheiding

Een puber in scheiding!

Een puber in scheiding is een persoonlijk verhaal van een moeder gecombineerd met de ervaringen van haar puber zoon tijdens de scheiding. Herken je verrassende overeenkomsten of lees je opmerkelijke verschillen in de beleving van exact dezelfde momenten? Geschreven door moeder en zoon. Het volgen waard!

Boos en angstig! 

Huilend zit hij aan de tafel. Kijkt me boos en angstig aan. Waarom wil je weg mam. Waarom wil je niet meer. Hoe moet dat nu? Nooit meer zullen we met zijn vieren aan tafel zitten zoals nu. Nooit meer met zijn vieren op vakantie. Geen gezellige gourmetavonden.. Tja daar blijft het bij, gezellige maaltijden samen, en vakantie. Verder vluchten vader en moeder al een tijd in hun eigen wereld. Vader achter de televisie en moeder achter de computer. Gezellige avonden samen zijn er allang niet meer maar toch kijkt zoon boos maar vooral wanhopig zijn moeder aan. Kijk eens wat je doet, zegt hij boos, en hij wijst naar zijn vader die er wat verloren bij zit en aangeeft dat het zeker niet zijn beslissing is. Ik schrik en voel angst opkomen, angst om mijn zoon te verliezen. Tranen rollen over zijn wangen. Vader staat op en loopt naar buiten. Het moment om met mijn zoon te praten. Ik kijk hem aan en schetst de situatie weer zoals hij nu is. Vader en moeder leven al een eigen leven. Ik geef duidelijk aan dat het zijn schuld niet is. Dat ik me besef dat ik ieders leven van ons gezin overhoop gooi. Ik verzeker hem dat ik mijn best zal doen dat zijn vader en ik vrienden zullen blijven. Door zijn tranen heen kijkt hij me aan en omhels me plots. Dan begin ik te huilen, en laat mijn angst los…

Nu hoor ik bij de club

Zijn vader komt terug, gelaten gaan we bespreken hoe we de omgang met de kinderen zullen regelen. De oudste die zich al een tijd afzijdig heeft gehouden kijkt naar me en zegt direct.. “waar jij gaat wonen moet jij weten, maar dit is mijn huis en hier blijf ik”. Ik kom bij jou wel op visite, zegt hij pijnlijk duidelijk…“weer die angst”. Gelijk besef ik me dat hij al snel op eigen benen zal staan. Ik zal het moeten accepteren.

Ik kijk mijn puberzoon weer aan. Hij kijkt heel resoluut, alsof hij de situatie weer in de hand heeft. Hij mag zelf beslissen. “Ik ga om en om”, zegt hij. “Een week bij pap en andere week bij jou”. Ik kijk verbaast en voel me gerustgesteld, zelfs een beetje blij. Ik ben hem nog niet kwijt. “Ach mam al mijn vrienden leven zo”.  De ouders van zijn beste vriend zijn nog geen jaar geleden gescheiden en hij refereert naar de goede omgangsregeling die zij hebben getroffen.

“Nu hoor ik bij de club van kinderen met gescheiden ouders”, zegt hij ineens quasi vrolijk. Ik was toch al een buiten beentje. Het verdriet lijkt over.. Redelijk opgelucht stappen we van tafel. Vader loopt weer naar buiten voor zijn zoveelste sigaret. Strak staart hij voor zich uit.. 

Vriendschap

De dagen na de aankondiging gaan zoals altijd. Weinig wordt er meer over gesproken. Ik probeer telkens het gesprek gaande te houden maar het moet eerst bij allen bezinken merk ik. Ongemerkt wordt er langzaam meer aandacht gegeven aan de verhouding tussen mij en mijn partner. Ik moet mijn best doen om de vriendschap met hem, die ik mijn kinderen heb beloofd, te handhaven. Hij is boos, bang, verdrietig, alles tegelijk. Kan hij nog wel vrienden met me blijven? Een periode waarin kinderen even op de zijlijn staan. Met één oog houd ik ze in de gaten maar het lijkt goed te gaan. Onze puber zoon lijkt zelfs wat opgelucht, hij heeft het schijnbaar naar zijn zin op school en met vrienden. Lang staat hij achter het huis met het buurmeisje te praten waarvan de ouders ook gescheiden zijn. 

De gesprekken met de kinderen gaan daarna over de toekomst, wanneer ga ik het huis uit, waar ga ik wonen. Ik realiseer mij dat het er niet beter op wordt wanneer ik te lang daar blijf wonen.   

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *