Een scheiding als voltooiing

Een scheiding als voltooiing

Afgelopen januari kwam ik Erna, oprichter van netgescheiden.nl, tegen en we raakten in een leuk gesprek waarin ik vertelde over mijn ervaringen met mijn echtscheiding, wat inmiddels alweer zo’n 18 jaar geleden is.

Erna was net haar website aan het opbouwen en zij vroeg me of ze mijn ervaringen op haar website mocht plaatsen. Nou dat vind ik alleen maar een goed idee dus hier is mijn verhaal:

Scheiden was iets dat zou ons niet overkomen, nee dat kwam bij de buren of in mijn kennissenkring voor, maar wij, nee! Daar hadden we een te goede band voor en we waren zo vertrouwd met elkaar. Het kwam niet eens bij me op. 

Natuurlijk hadden we ook onze stroefheden en woorden met elkaar maar we losten het altijd weer op. 

Toch bleek steeds meer dat er iets onbenoembaars in onze relatie was, waar ik niet bij kon. We werden steeds meer broer en zus, liefdevol maar geen passie, ook al zocht ik er naarstig naar in onze relatie.

 Ik raakte mezelf steeds meer kwijt en ben zelfs een half jaar naar Australië gegaan om mezelf terug te vinden. Die bleek daar niet te zijn, want waar je ook heen gaat, je neemt altijd jezelf mee en als je het hier niet oplost dan is ook daar de oplossing niet. 

Enfin, het eind van het liedje was toch dat we uit elkaar gingen.

We zijn in goede harmonie uit elkaar gegaan want een scheiding kan ook een voltooiing zijn, in die zin dat wat we elkaar konden geven, gegeven was. Meer zat er niet in! 

Dit klinkt heel simpel maar voordat we op dat punt te kwamen, was er al veel water door de Rijn gestroomd. Als je echter van beide kanten met de intentie van liefde terugkijkt en vooruitblikt, blijken er altijd nieuwe wegen te zijn, is mijn ervaring geweest.

Heb daarna zes jaar op mezelf gewoond, diep in mezelf gekeken en mijn ‘huiswerk’ gedaan en kwam vervolgens mijn huidige vrouw tegen. Vanaf dag één, een maatje, partner en geliefde. Een hele nieuwe ervaring. Zij was net haar scheiding aan het afronden toen we elkaar ontmoeten. In aanzet was haar man nog heel boos over de scheiding, omdat het hoofd niet kon accepteren wat het hart al wist. Na jaren van zichzelf wegcijferen had ze eindelijk haar grenzen aangegeven en was een nieuwe weg ingeslagen.

Zijn pijn, zijn onmachtig gevoel van afwijzing, begreep ik heel goed, het is een goed mens, die het definitieve toen nog niet onder ogen kon/wilde zien. Ook voor hun twee kinderen, een jongen van 14 jaar en een meisje van 16 jaar, was het een hele moeilijke periode. Vooral ook omdat ze zagen hoe hun vader ermee worstelde. 

Begrip, elkaar ruimte geven en vergeving hebben ook hier hun werk gedaan. 

We komen inmiddels,  bv. bij een verjaardag, onbeladen bij elkaar over de vloer.

Ooit zei iemand: “Loslaten is je enige houvast”…..en dat klopt!

Jaap 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *